Rouw en angst
Sanne* is 8 jaar als ze aangemeld wordt en zit aan het begin van groep vijf. Sanne vindt het spannend en begint vrij snel te huilen bij de kennismaking. Haar moeder vertelt dat Sanne drie was toen haar vader overleed. Voor zowel haar zus als Sanne zelf heeft de moeder van Sanne vrij snel na het overlijden een speltherapeut ingeschakeld. Na verloop van tijd leek er niet zoveel aan de hand met Sanne tot een half jaar terug. Moeder merkte dat Sanne angstiger werd. Ze werd bang om in slaap te vallen of werd bang wanneer haar moeder ziek was.
In het begin vindt Sanne het nog spannend om te starten met de begeleiding. Door laagdrempelig aan te sluiten, lekker creatief aan de slag te gaan, durft Sanne zich al gauw te openen. Sanne kletst vrolijk over haar klas, maar vertelt ook dat ze bang is om dingen aan de juf te vragen. Ze is bang dat de juf haar dom vindt. Aan de hand van de emotiewaaier onderzoeken we welke gevoelens Sanne op zo’n moment ervaart. Na een aantal sessies voelt Sanne zich steeds vrijer. Met behulp van de bodyscan ontdekt Sanne waar ze bepaalde emoties voelt in haar lichaam. Deze bodyscan pakken we er een aantal weken bij en vullen we aan met nieuwe emoties. Sanne krijgt meer inzicht in hoe emoties in haar lichaam werken en het bijzondere is dat ze daardoor minder last krijgt van spanningen. Van onbewust naar bewust ontdekt Sanne dat ze haar emoties niet weg hoeft te drukken. Ze mag dingen spannend vinden en leert door rustig adem te halen en zichzelf moed in te spreken, uitdagingen aan te gaan. Uiteindelijk krijgt Sanne een ‘geheime opdracht’ mee en moet de juf raden wat de geheime opdracht was. Sanne is helemaal trots dat ze de juf gevraagd heeft of ze nog wat langer buiten mochten spelen met de klas. En de juf ziet Sanne ook groeien in haar zelfvertrouwen.
Na verloop van tijd probeer ik met Sanne te gaan kijken naar het rouwstuk. Ze vindt dit nog steeds spannend, maar durft er wel een begin mee te maken. Omdat Sanne nog heel jong was toen haar vader overleed, heeft ze weinig herinneringen aan haar vader. Ook voelt Sanne zich een beetje buitengesloten in het gezin. Haar moeder en zus hebben namelijk wel herinneringen aan haar vader en zij niet. Moeder heeft veel spullen, foto’s en materialen in een box bewaard, maar tot nu toe wilde Sanne hier nooit iets mee. We inventariseren de vragen die Sanne heeft over haar vader en maken er een praatplaat van. Een paar weken later, laat moeder weten dat Sanne thuis heeft gezegd wel een keer in de box te willen kijken.
Richting de afronding van het traject kijken Sanne en ik wat ze nog wilt met het verdriet rondom haar vader. Na wat verschillende opties, besluit Sanne om een brief aan haar vader te schrijven. Ze beschrijft daarin hoe trots ze op hun gezin is. Uiteindelijk wilt Sanne de brief een mooi plekje geven.
Aan het einde van het traject is Sanne zichtbaar minder angstig en gegroeid in haar zelfvertrouwen. We sluiten het traject af met een tentoonstelling van alle gemaakte oefeningen en werkstukken. Sanne maakt twee tickets voor haar moeder en zus, waarmee ze hun letterlijk een toegangskaartje tot haar hart geeft.
*Dit verhaal is geanonimiseerd.